در یکی از برنامه‌های مستند علمی- مذهبی که امروز پخش می‌شد (از همینایی که یکسری تصاویر از حیات وحش نشون می‌ده و بعد یک پیام خداشناسی می‌ده) گوینده می‌گفت: در طول تکامل اولین جانوران که بوجود آمدند ماهیان بودند و بعد از آنها خزندگان و بعد پستانداران بوجود آمدند.

بر اساس آخرین گزارشات در محل دفن جسد داروین زلزله‌ای به بزرگی ۸ ریشتر به وقوع پیوست.
توجه: احتمالا دوزیستان و پرندگان اصولا در حد خیار اهمیت داشته‌اند!

خیلی برام جالبه. مدتیه که دقت می‌کنم می‌بینم یک تقابلی بین دو صنف راننده تاکسی و معلم‌ها وجود داره. معلم‌ها که از وضعیت معیشتی خودشون ناراضی‌ هستن همیشه آرزو می‌کنن که بازنشسته بشن، یه ماشین بندازن زیر پاشون و مسافرکشی کنن. چون اعتقاد دارن که مسافرکش‌ها چند برابر اونا درآمد دارن. در مقابل راننده‌ تاکسی‌ها هم معتقدن معلم‌ها بعد از اینکه دو سه بار تجمع برگزار کردن الان دیگه وضعشون توپه!
همین دیگه، فقط خواستم یه چیز گفته باشم.

حیف شد که قهرمان نشدیم. قهرمان نشدیم ولی باور دارم که بازنده نیستیم. یک سال جنگیدیم. اول برای بقا. بعد برای قهرمانی. مهم این بود که فهمیدیم و فهماندیم که می‌توانیم بزرگی کنیم. با همه نابرابری‌ها. مهم این بود که بهشان فهماندیم که نمی‌توانند ما را نادیده بگیرند. مهم همان شوری بود که بعد از بردهایمان شهر را فرا می‌گرفت. ما بازنده نیستیم…

سیستم کامنتینگ بلاگر اونقدر عذاب‌آور هست که فرار از اون چیزی کاملا طبیعی باشه. پس نیازی به توضیح بیشتر نیست. فقط می‌مونه انتخاب بین آلترناتیوهای موجود. که من از بین intense debate, Haloscan و Disqus همین آخری رو انتخاب کردم. با دیسکاس و به یاری این افزونه فایرفاکس می‌شه از داخل گوگل‌ریدر برای وبلاگ مورد نظر کامنت گذاشت. خیلی سریعتر از intense debate هست و از هالواسکن خیلی جذابتر. ضمن اینکه هالواسکن کامنتها رو به صورت پاپ‌آپ باز می‌کنه که خود عذابی الیم می‌باشد! با یک جستجوی کوچولو می‌تونید منابع خوبی برای این کار در وبلاگ‌های انگلیسی پیدا کنید، مثل این.

درباره disqus می‌تونید اینجا یک مطلب بخونید. اینجا و اینجا هم.

تنها چیزی که باقی می‌مونه اینه که من تابحال نتونستم کامنت‌های دیسکاس رو راست به چپ کنم. کسی راهی بلده؟

اگه بین بازیکنای فوتبال به تعداد انگشتای یک دست، فوتبالیست تاس داشته باشیم، فقط سه تاشون ایرانین. یکی همین نعیم سعداوی که الان به عنوان کارشناس تو تلویزیون بود. یکی خاکپور، یکیم چنگیز (بازم بود؟)

با ادای احترام به یوردان لچکف (زننده گل برتری بلغارستان به آلمان در یک چهارم نهایی جام جهانی ۹۴)

وقتی صحبت از فرهنگ قوم خودت می‌کنی یا از زبان مادریت می‌گی یا اصلا اینا نه، همچین که می‌گی شهرتو دوست داری چنان جلوت در میاد و ادعای جهان‌وطنی وعصر جدید و دوران پست‌مدرن و هزار چیز باربط و بی‌ربط دیگه می‌کنه که تو به تمام عقایدی که داشتی شک می‌کنی. ولی جلوش صحبت از ملیت و ایران بکنی خودش رو جر می‌ده و یه ریز کوروش بزرگ و داریوش کبیر و زرتشت از دهنش می‌ریزه بیرون.
آخه عتیقه! کدوم چهره‌ات رو باید باور کنیم؟