خیلی اتفاقی به یکی از صفحات ویکیپدیا در مورد حرکتی با عنوان آیت‌الله برخورد کردم.

آیت‌الله (The Ayatollah) حرکتیه که توسط طرفداران تیم فوتبال کاردیف سیتی ولز انجام می‌شه و معمولا با آهنگ  Do The Ayatollah همراهه. این حرکت برای اولین بار توسط یک گروه موسیقی ولزی به نام U Thant اجرا شده.

شکل انجام این حرکت دقیقا مشابه چیزیه که در عزاداری‌ها دیده می‌شه، یعنی کوبیدن با دو دست روی سر. (ویدئوی پایین رو ببینید یا از اینجا دانلود کنید)

قضیه جالب‌تر می‌شه اگه بدونیم منشا این حرکت چی بوده. در واقع U Thant این حرکت رو وقتی اجرا می‌کنه که تحت تاثیر جمعیت انبوه حاضر در مراسم تشییع آیت‌الله خمینی (که به صورت زنده از تلویزیون بریتانیا پخش می‌شد) قرار می‌گیره که این کار رو برای نشون دادن اندوه خودشون انجام می‌دادن. بعد از اون خیلی زود این حرکت بین طرفداران کاردیف سیتی رایج می‌شه و در جشن‌های تیم و برای حمایت از تیم انجام می‌شه. در حال حاضر تقریبا در تمام بازی‌های کاردیف سیتی «آیت‌الله» اجرا می‌شه. دو آهنگ هم با اسم Do The Ayatollah نوشته شده. یکی توسط گروهی از هواداران و یکی توسط استیو تامسون یکی از بازیکنان باشگاه.

اطلاعات بیشتر

موزیک ویدئوی Do The Ayatollah

حدودا دو هفته‌ای می‌شه که این عزیز دل رو خریدم. قبل از خرید هم کلی تحقیق در موردش کردم. تقریبا می‌شه گفت هیچ منبع فارسی خوبی در مورد mp3پلیرها وجود نداره به غیر از یکی دوتا از فروم‌ها که کم و بیش بحث پلیرها در اونجا انجام می‌شه. به خاطر همین تصمیم گرفتم یک شبه ریویو (اصطلاح رو داشتین) از این موجود بنویسم.

D2 محصول شرکت COWON کره. بله، همون شرکت JetAudio اینا.

Design

ظاهر فوق‌العاده‌ای نداره ولی در مجموع قابل قبوله. بدنه به‌طور کامل از پلاستیک ساخته شده. در مقایسه با پلیرهای مشابه سایز مناسبی داره. خودم تا وقتی که تو دستم نگرفته بودم فکر می‌کردم بزرگتر از اینی که هست باشه (با توجه به عکس‌ها) . هرچند وزن حدودا نود گرمی‌اش کمی زیاد به نظر می‌رسه (مثلا در مقایسه با Creative ZEN پنجاه و چند گرمی) ولی در مجموع موقع در دست گرفتن کاملا رضایت‌بخشه. وجود stylus و قابلیت استفاده از اون به عنوان پایه هم امکان جالبیه. داشتن پورت استاندارد mini usb هم باعث می‌شه محتاج استفاده از کابل‌های اختصاصی نباشید.

Syncronization

پشتیبانی از MSC علاوه بر MTP باعث می‌شه که به راحتی بتونید در هر سیستم عاملی از اون استفاده کنید (بدون نصب هیچ نرم‌افزاری). البته می‌تونید D2 رو در حالت MTP قرار بدید و از نرم‌افزار موجود در CD همراه دستگاه  (Jet shell) یا نرم‌افزارهای دیگه برای Sync کردن استفاده کنید. من تو لینوکس این کار رو با کمک amarok به راحتی انجام دادم.

GUI

ظاهر گرافیکی D2 کمی خسته‌کننده‌اس، ولی ویژگی خوب این پلیر اینه که خیلی راحت می‌تونید از تم‌های دیگه‌ای استفاده کنید. برای صفحه Now Playing هم می‌تونید از پوسته‌های فلش استفاده کنید (در فیرم‌ورهای ××.۳)

اینجا رو برای تم‌ها و اینجا رو برای پوسته‌های فلش ببینید.

Battery life

چیزی که خود سازنده در مورد دوام باطری اعلام کرده ۵۲ ساعت برای فایل‌های صوتی و ۱۰ ساعت برای فایل‌های تصویریه که خیلی عالیه (مقایسه کنید با ۳۰ ساعت صوت و ۵ ساعت ویدئو در Creative ZEN) ریویوهای مختلف هم چیزی نزدیک به این عدد رو تایید کردن. خودم هم فکر می‌کنم که رقم درستی باشه، هر چند که به طور دقیق محاسبه نکردم.

مدت زمان شارژ هم ۳.۵ ساعت با شارژر AC و ۷ ساعت با USB.

Audio

فرمت‌های پشتیبانی شده:  MP3, Ogg, WMA, Flac,APE, WAV

مدیریت: مدیریت فایل‌های صوتی هم از طریق تگ‌ها و هم از طریق جستجو در فولدرها امکان‌پذیره. این قسمت تقریبا مشابه اکثر پلیرهای دیگه‌اس.

کیفیت صدا: عالی. حتی با هدفون متوسط خود دستگاه هم صدای خیلی خوبی ارائه می‌ده. جزئیات صدا کاملا قابل تشخیص و صدا شفافه. (یک مشکل هدفون اینه که صدا رو خیلی به بیرون منتقل می‌کنه، همینطور برعکس)

اکولایزر: ۶ حالت پیش فرض (راک، جاز، کلاسیک، پاپ، متال، وکال) و یک حالت قابل تنظیم. البته پیش‌فرض‌ها هم قابل ویرایش هستند. علاوه بر اینا یک‌سری تنظیمات برای بهبود صدا داره که در مجموع به اونها JetEffect گفته می‌شه.

گزینه‌ها دیگه: مثل همه پلیرهای دیگه قابلیت تکرار آلبوم، ترک یا یک قطعه خاص از یک ترک، پخش اتفاقی (Shuffle) و غیره هم وجود داره.

Video

فرمت‌های پشتیبانی شده:  MPEG4-SP (DivX, XviD, …), WMV9 – 320 x 240, 30fps

کیفیت پخش: با توجه به کیفیت بالای LCD وفریم ریت بالایی که پشتیبانی می‌کنه، تماشای ویدئوها تجربه خوبی به نظر می‌رسه. هر چند که در اکثر موارد مجبورید که ویدئوها رو کانورت کنید تا به رزولوشن مورد نظر (۲۴۰×۳۲۰) برسید.

برای کانورت ویدئو در ویندوز، abi برنامه iRiverter رو پیشنهاد کرده. برنامه نسخه لینوکسی و سورس کد هم داره ولی من نتونستم سورسش رو کامپایل کنم. هر چند که تو لینوکس می‌تونید از Avidemux استفاده کنید.

Features

کارت حافظه: D2 ورودی کارت SD و SDHC داره. جایی خوندم که تا ۱۶ گیگ تست شده و جواب داده. بالاتر از اون رو نمی‌دونم.

ضبط صدا: هم از طریق میکروفون داخلی و هم Line in و هم از رادیو FM قابلیت ضبط صدا داره. چیزی که خودم امتحان کردم، کیفیت ضبط صداش کاملا رضایت بخشه. فرمت فایل‌های ضبط شده هم متاسفانه فقط WMA هست وقابل تغییر نیست.

رادیوFM: همین دیگه، رادیوFM هم داره.

عکس و متن: قابلیت خوندن متن(txt) و عکس با فرمت jpg (بدون محدودیت در سایز)

فلش پلیر: اجرای فایل‌های با فرمت swf رو امکان‌پذیر می‌کنه، که اول از همه بدرد همون پوسته‌های فلش که گفتم می‌خوره. بعدش هم اجرای بعضی بازی‌های فلش و یکسری برنامه‌های ابتکاری، مثل نقشه‌ها و غیره. حتی جایی دیده بودم که برنامه‌ای برای ویکیپدیا درست کرده بودن.

خروجی TV: کافیه یک کابل TV بخرید و D2 رو به تلویزیون وصل کنید.

چند تا ریویو از سایت‌ها معتبر:

anything but ipod

CNET

Laptop Magazine

PC MAG

و سایت رسمی سازنده

و اما قیمت :

۴ گیگ : ۱۹۹۰۰۰

۸ گیگ : ۲۲۹۰۰۰

۱۶ گیگ : ۲۵۹۰۰۰

قیمت‌ها طبیعتا به تومان هستن و البته با یک سال گارانتی امرتات.

این نوشته در آینده تکمیل خواهد شد.

به این بازی دعوت شدم:

خوب من هر چی به خودم فشار میارم که یک نفر رو انتخاب کنم ولی بازم نمی‌تونم. برای منی که یه گوشه نشستم و وبلاگ می‌نویسم و تقریبا با هیچ کدوم از وبلاگ‌نویسای دیگه اونقدر که باید صمیمی نشدم این کار واقعا سخته. سیصد و خورده‌ای وبلاگ مشترک شده تو گودر دارم و تقریبا همه مطالبی که می‌نویسن می‌خونم، ولی کامنت گذار خوبی نیستم. چطور بشه که بخوام تو یه وبلاگ کامنت بذارم. طبیعتا طبق اصل کامنت نذاری، کامنت نمی‌ذارم وبلاگ خودم هم کامنت کمی نصیبش می‌شه و کلا ارتباط دو طرفه‌ای شکل نمی‌گیره بین من و بقیه وبلاگ‌نویسا. حتی تو فرندفید هم همین شکلیه، با اینکه از همون روزهای اول عضو شده بودم و با اینکه همیشه جریان‌ها رو دنبال می‌کنم ولی کل فعالیتم به حداکثر ۲۰ تا لایک و ۲-۳ تا کامنت در هفته محدود می‌شه، نتیجه اینکه اونجا هم ارتباطی شکل نگرفته. پس هیچ کس رو نمی تونم انتخاب کنم.

حالا با این حساب انتظار دارید کسی رو هم به بازی دعوت کنم؟

a: http://www.anythingbutipod.com
b: http://www.blognevesht.com/
c: http://jigsaw.w3.org/css-validator/
d: http://www.disqus.com/
e: http://wordpress.org/extend/plugins
f: http://www.fcbarcelona.ir/index
g: http://www.gsmarena.com/
h: http://tasyan.com/blog/wp-admin
i: http://www.intensedebate.com/
j: http://jigsaw.w3.org/css-validator/
k: http://kde-apps.org/
l: http://localhost/wordpress/
m: http://www.mediafire.com/
n: http://www.noooxml.org
o: http://www.google.com/reader/view/#overview-page
p: http://portableapps.com/
q: http://www.disqus.com/
r: http://regularincidents.blogspot.com/
s: http://simplespace.tumblr.com/
t: http://tasyan.com/cpanel
u: http://forum.ubuntu.ir/
v: http://en.wikipedia.org/wiki/Vuze
w: http://www.wordpress.com/
x: http://www.xchat.org/
y: http://mail.yahoo.com/
z: http://www.varg.ir/pishxan/2008/11/zite9.html

ایده رو از اینجا کش رفتم. ظاهرا اصلش هم اینجا بوده

یه چیزی می‌خواستم اینجا بنویسم. یادم نمیاد ولی چی بود. کلا فراموشی چیز جالبیه. بعضی وقتا خیلی هم خنده‌ داره. خیلی پیش میاد که می‌خوام با دوستی تماس بگیرم، بعد که می‌رم شمارشو از گوشی پیدا کنم هرچی فکر می‌کنم اسمش یادم نمیاد. یا بازم چقدر پیش اومده که خواستم تاریخ بنویسم و تاریخ دو سال پیش رو زدم. نه اینکه اشتباهی بنویسم، نه، کلا فکر می‌کنم که مثلا الان تو ۸۵ هستیم. یا همین چند وقت پیش واسه شارژ اینترنتم رفته بودم، با کارت حساب کردم بعد کارت رو همون جا گذاشتم و رفتم.

ولی خوب یه چیزی که یاد گرفتم اینه که وقتی اینجور اتفاقات پیش میاد، نشینم و زار بزنم که ای وای زندگی کوفتی شده، فشار کاری یا درسی زیاد شده، اطرافیان سخت می‌گیرن و بعد به زمین و زمان بد و بیراه بگم. من فقط می‌شینم و به این اتفاقاتی که میافته می‌خندم.

حالا اینا هیچی به این بیماری فراموشی چی می‌گن؟ پارکینسون؟ یا هپاتیت؟

معمولا روال کار اینجوریه که وبلاگ‌نویس بعد از شروع وبلاگ جدید اون اوایل مرتب پست جدید بنویسه و اگه کمتر نوشتن و دیر به دیر نوشتنی در کار باشه معمولا مدتی بعد از شروع کاره. ولی برای من انگار عکس قضیه اتفاق افتاده. پست اول رو نوشتم و حالا بعد مدت‌ها پست دوم.
یک دلیل این بوده که بین این مونده بودم که وبلاگ مجزایی به نام روزانه‌ها باید وجود داشته باشه یا نه. قبل از شروع این وبلاگ تصمیم به همین کار داشتم. یعنی اینجا مطالب جدی‌تر بنویسم و جای دیگه روزا‌نه‌ها رو. ولی حالا که فکر می‌کنم دلیلی برای این کار نمی‌بینم. فکر می‌کنم این جداسازی یک‌جورایی وبلاگ رو بی‌روح می‌کنه. پس تصمیم جدید اینه که این دو وبلاگ با هم یکی بشن. البته بازم ممکنه این نظرم عوض بشه. کلا تصمیمی به این ندارم که وبلاگ قالب خاصی داشته باشه، یا حداقل اگه قراره قالبی داشته باشه، این قالب به مرور زمان شکل بگیره.
البته این وسط مشکلی که برای هارد کامپیوتر پیش اومد هم تاخیر رو بیشتر کرد. کل پارتیشن خانگی‌ام از بین رفت. کلی از فایل‌ها که خیلی‌هاشون رو حتی یادم نمیاد که چی بودن. از همه مهم‌تر لیست فیلم‌هام بود که کلی وقت گذاشته بودم و وارد gcstar کرده بودم. و الان حاضرم رسما به خاطرش یک عزاداری حسابی راه بندازم.

و خوب، همین دیگه …

دوباره شروع. دوباره که نه، برای چندمین بار شروع. وبلاگ هم انگار شده برای من مثل لباسی که هر چند وقت یک بار عوض می‌کنم و یکی دیگه می‌پوشم. حالا برای این یکی آرزو می‌کنم که مدت زیادی نگه دارمش.
اینکه چرا هاست شخصی رو بعد از امتحان کردن اکثر سرویس‌های رایگان انتخاب کردم هم به خاطر آزادی عملی هست که بهم می‌ده. به هر حال هر کدوم از اون سرویس‌ها محدودیت‌هایی دارن و منم حوصله تحمل این محدودیت‌های بیخود رو ندارم.
و قالب وبلاگ؛ مشکلات قالب قبلی که فارسی کرده بودم باعث شد که این قالب رو انتخاب کنم. یک قابلیت این قالب اینه که اون بالا موضوعات رو به صورت افقی نشون می‌ده.مساله‌ای که پیش میاد اینه که اگه موضوعات وبلاگ زیاد بشه، احتمالا چهره زشتی پیدا می‌کنه. راه حل اول مشکل می‌تونست این باشه که این قابلیت رو از قالب حذف کنم. ولی این کار رو نکردم، به‌جای اون حالا باید از قابلیتی تو وردپرس استفاده کنم که معمولا ازش استفاده نمی‌شه، یعنی Parent Categories. حالا کلا اینا رو گفتم که بگم اون موضوعاتی که به تدریج اون بالا اضافه می‌شن فقط موضوعات اصلی هستن که هر کدوم می‌تونن موضوعات زیرمجموعه‌ای زیادی داشته باشن.

فعلا که ایده برای نوشتن زیاده. ولی همه چیز بسته به اینه که چقدر وقت و حوصله باشه تا این ایده‌ها پیاده بشه.