پریروز برزیل حذف شد و دیروز آرژانتین تا امسال هم خواب فینال برزیل – آرژانتین تعبیر نشود. هر چقدر که حذف آرژانتین برایم غیر قابل پیش‌بینی و ناراحت کننده نبود اما حذف برزیل غیرمنتظره و تاسف‌بار بود. برزیلی که از بچگی عاشقش بودم. آن نیمه دوم لعنتی همه آرزوها را به باد داد. بعد از آن نیمه اولی که برزیل خیلی راحت بازی کرد و مسلط بر حریف نشان داد جوری که حتی از همان نیمه اول می‌شد ناامیدی از تغییر نتیجه را در چهره سرمربی و بازیکنان هلند دید اما حماقت ملو با آن گل به خودی و آن اخراج احمقانه توانست یک نیمه دوم فاجعه‌بار رقم بزند. حالا تنها باید منتظر ۴ سال دیگر ماند و منتظر جام جهانی در برزیل. ۴ سال دیگر برزیل نه تنها باید این جام و جام کابوس‌وار ۲۰۰۶ را جبران کند بلکه باید خاطره جام ۱۹۵۰ و قهرمان نشدن در خانه را هم از ذهن‌ها پاک کند.

اما آرژانتینی که طبق معمول این سال‌ها در مرحله گروهی مدعی اول است. بله فقط در مرحله گروهی. ۴ سال پیش هم در یکی از همین چندین وبلاگم نوشته بودم که آرژانتین خیلی سریع در مرحله حذفی در برابر یک تیم بزرگ کم می‌آورد و حذف می‌شود. ۹۴ در یک هشتم از رومانی باختند که حتی تیم بزرگی هم نبود. در ۹۸ هر چند که انگلیس را در پنالتی‌ها بردند اما بلافاصله از هلند باختند و به خانه برگشتند. در ۲۰۰۲ هم با کلی سر و صدا جام را شروع کردند ولی خوب این بار تیم بزرگ هم گروهشان بود پس از گروهشان هم صعود نکردند. ۲۰۰۶ هم که از آلمان میزبان باختند. امسال هم پر ادعاتر از همیشه آمده بودند. آخر اسطوره‌شان شده بود سرمربی تیمشان. و چه چیزی برای آنها جذاب تر از همین که مارادونایشان که هر وقت رقابت برزیل و آرژانتین مطرح می‌شود می‌خواهند با القای برتری او نسبت به پله دل خوش کنکی برای خود پیدا کنند سرمربی‌شان باشد و با او قهرمان شوند. ولی باخت تحقیرآمیز دیروز ثابت کرد با هوچی گری و سر و صدا کردن آدمی مثل مارادونا جامی به تیمی نمی‌دهند و البته باز هم ثابت کرد که با بردن تیم‌های درجه دو و سه (هر چقدر هم که این بردها مقتدرانه باشد) به هیچ تیمی جام نمی‌دهند.

حالا نیمه‌نهایی ۳ تیم اروپایی دارد و یک اروگوئه. برای من که جام جهانی عملا با حذف برزیل تمام شده. ولی می‌شود این نیمه‌نهایی را مثل یک یورو نگاه کرد. حداقل بین این ۴ تا یک اسپانیا هست که دوست داشتنی باشد و سایه‌ای از بارسلونا. هر چند که مربی مادریدی‌شان تا توانسته آن فوتبال پر شور یورو ۲۰۰۸ را از تیم گرفته ولی بازهم نمی‌شود از ژاوی و اینیستا و پویول و ویا و پدرو گذشت. حالا دوست دارم اینها قهرمان شوند.

جام ۹۴ اولین جامی بود که درست و حسابی دنبال کردم. تقریبا ۹ ساله بودم و از همون موقع طرفدار برزیل. بازی‌ها چون تو آمریکا برگزار می‌شد به وقت ایران آخر شب بود یا شایدم صبح تقریبا. دقیقا یادم نیست چه ساعتی ولی خیلی دیروقت بود و گاهی می‌خوابیدیم و ساعت زنگ می ذاشتیم تا موقع بازی بیدار باشیم.

اون جام چند تا اتفاق مهم داشت. مهم‌ترینش قهرمانی برزیل. یادمه بازی اول و دوم گروهی رو برزیل راحت برد ولی به سوئد که رسید به مشکل خورد. داستان برزیل و سوئد ۹۴ یه چیزی بود شبیه برزیل و ترکیه ۲۰۰۲. سوئد اول با گل کنت اندرسون جلو افتاد ولی بعدا برزیل یه گل زد و تو گروهش اول شد. تو نیمه‌نهایی هم بازی برزیل با همین سوئد گره خورد. اونجا به‌به‌تو یه گل زده بود و برزیل بازی رو برده بود. تو مرحله بعد برزیل با آمریکای میزبان بازی داشت. اون بازی دروازه‌بان آمریکا (فکر کنم اسمش میولا بود یا یه همچین چیزی) ستاره بازه بود و خیلی موقعیت‌ها رو گرفت ولی بالاخره یه گل هم خورد تا برزیل برسه به بازی هیجان انگیز با هلند. هلندی که رونالد کومان داشت و فرانک ریکارد و  دنیس برگ‌کمپ. برزیل اول ۲-۰ جلو افتاد ولی خیلی زود دو گل هم خورد و بازی ۲-۲ شد. ولی اواخر بازی گل برانکو (که اون بازی به جای لئوناردوی محروم بازی کرد) از روی ضربه آزاد (اینجا ببینید) برزیل رو به نیمه‌نهایی برد. اون بازی شاید حتی از فینال هم برام خاطره‌انگیزتر بود، پوستر رقص ۳ نفره به‌به‌تو – روماریو – مازینیو چند سال به دیوار اتاقم چسبیده بود. حتی تیتر یه روزنامه ورزشی هم یادمه که فردای بازی نوشته بود «برزیل نزدیک بود به خودش ببازد». بازی نیمه‌نهایی هم که با سوئد بود. و بعد از اون هم که فینال برزیل – ایتالیا و ۱۲۰ دقیقه‌ای که ایتالیا دفاع می‌کرد و داستان پنالتی خراب کردن روبرتو باجوی دوست داشتنی و قهرمانی برزیل (های‌لایت‌های فینال)

احتمالا آرژانتینی‌ها تنها جیزی که از اون جام به یاد میارن داستان محرومیت مارادونا هست ولی خوب یادمه که اون زمان این موضوع اهمیت زیادی برام نداشت. چون به هر حال اون آرژانتین مثل سال‌های بعد و همین امسال توان قهرمانی نداشت اصلا :))

یه اتفاق هیجان‌انگیز دیگه اون جام هم بازی آلمان – بلغارستان بود (این قسمت رو نوشت داره به میثم). آلمان که طبق معمول همه جام‌ها با قرعه خوب تا یک چهارم بالا اومده خورده بود به بلغارستان. طبیعتا کسی انتظار نداشت که بلغار بتونه آلمان رو ببره بخصوص بعد از اینکه آلمان جلو هم افتاد. ولی در عرض ۵ دقیقه ورق برگشت و با دو تا گلی که آقا استویچکف و یوردان لچکف (با اون کله کچل) زدن، آلمان مغرور دست از پا درازتر به خونه برگشت.

اون جام یه کشته هم داد. اسکوبار کلمبیایی که یه گل به خودی زده بود بعد از اینکه به کلمبیا برگشت کشته شد.

از تیم ۹۴ برزیل الان فقط یک نفر باقی مونده. دونگا که اون زمان کاپیتان بود و الان می خواد به عنوان سرمربی جام رو بگیره. رقیب اصلی هم به نظر اسپانیا باشه. انگلیسیا هم شاید از جام‌های قبلی بهتر باشن ولی دیگه باید حد و حدود خودشون رو بدونن، رسیدن به یک چهارم هم موفقیت بزرگی برای اوناست. آرژانتینی‌ها هم طبق معمول قبل از شروع جام خیلی پر سر وصدا هستن. دور گروهی هم معمولا یه گرد و خاکی به پا می‌کنن ولی خوب آخرش به اولین تیم درجه یکی که بخورن حذف می‌شن و زیاد نباید نگران آرژانتین بود (البته ضمن ابراز ارادت به مسی). البته جالبی آرژانتینی‌ها اینه که حذف هم که می‌شن می‌گن حالا قهرمان نشدیم ولی مارادونا که از پله بهتره :) و همیشه هم یک سری پشت پرده‌ها وجود داره که از نظر اونا نمی‌خواد بذاره ارژانتین قهرمان بشه (یه چیز تو مایه‌های حرفای امیر قلعه‌نویی) . ایتالیا و آلمان رو هم که زیاد نباید جدی گرفت.

خیلی اتفاقی به یکی از صفحات ویکیپدیا در مورد حرکتی با عنوان آیت‌الله برخورد کردم.

آیت‌الله (The Ayatollah) حرکتیه که توسط طرفداران تیم فوتبال کاردیف سیتی ولز انجام می‌شه و معمولا با آهنگ  Do The Ayatollah همراهه. این حرکت برای اولین بار توسط یک گروه موسیقی ولزی به نام U Thant اجرا شده.

شکل انجام این حرکت دقیقا مشابه چیزیه که در عزاداری‌ها دیده می‌شه، یعنی کوبیدن با دو دست روی سر. (ویدئوی پایین رو ببینید یا از اینجا دانلود کنید)

قضیه جالب‌تر می‌شه اگه بدونیم منشا این حرکت چی بوده. در واقع U Thant این حرکت رو وقتی اجرا می‌کنه که تحت تاثیر جمعیت انبوه حاضر در مراسم تشییع آیت‌الله خمینی (که به صورت زنده از تلویزیون بریتانیا پخش می‌شد) قرار می‌گیره که این کار رو برای نشون دادن اندوه خودشون انجام می‌دادن. بعد از اون خیلی زود این حرکت بین طرفداران کاردیف سیتی رایج می‌شه و در جشن‌های تیم و برای حمایت از تیم انجام می‌شه. در حال حاضر تقریبا در تمام بازی‌های کاردیف سیتی «آیت‌الله» اجرا می‌شه. دو آهنگ هم با اسم Do The Ayatollah نوشته شده. یکی توسط گروهی از هواداران و یکی توسط استیو تامسون یکی از بازیکنان باشگاه.

اطلاعات بیشتر

موزیک ویدئوی Do The Ayatollah

در راستای این:

گل بگیرن در اون فوتبالی رو که رئیس سازمان لیگش با یک طعنه مجری برنامه پای نظام و موفقیت‌های انقلاب و غیره رو وسط می‌کشه.

گل بگیرن در اون فوتبالی رو که هیچ اثری از رئیس فدراسیونش تو تصمیم‌گیری‌ها دیده نمی‌شه.

گل بگیرن در اون فوتبالی رو که بازی یه تیم باشگاهیش با کویت می‌شه دفاع از آرمان‌های ورزشی! نظام.

کاری به نظرات رسمی و همینطور  نظر صدا و سیما و روززنامه‌ها ندارم. ولی دوست دارم از از وبلاگ‌نویس‌هایی که از دیشب تابحال درباره کار زشت خداداد می‌نویسند و محکومش می‌کنند بپرسم که چرا چنین واکنشی بعد از درگیری فیزیکی دایی با پلیس اماراتی صورت نگرفت؟ غیر از این است که این دو ماجرا تشابهات زیادی داشتند؟ آیا تنها دلیل موضع نگرفتن ما در برابر دایی، عرب بودن طرف دیگر دعوا نبود؟