جام ۹۴ اولین جامی بود که درست و حسابی دنبال کردم. تقریبا ۹ ساله بودم و از همون موقع طرفدار برزیل. بازی‌ها چون تو آمریکا برگزار می‌شد به وقت ایران آخر شب بود یا شایدم صبح تقریبا. دقیقا یادم نیست چه ساعتی ولی خیلی دیروقت بود و گاهی می‌خوابیدیم و ساعت زنگ می ذاشتیم تا موقع بازی بیدار باشیم.

اون جام چند تا اتفاق مهم داشت. مهم‌ترینش قهرمانی برزیل. یادمه بازی اول و دوم گروهی رو برزیل راحت برد ولی به سوئد که رسید به مشکل خورد. داستان برزیل و سوئد ۹۴ یه چیزی بود شبیه برزیل و ترکیه ۲۰۰۲. سوئد اول با گل کنت اندرسون جلو افتاد ولی بعدا برزیل یه گل زد و تو گروهش اول شد. تو نیمه‌نهایی هم بازی برزیل با همین سوئد گره خورد. اونجا به‌به‌تو یه گل زده بود و برزیل بازی رو برده بود. تو مرحله بعد برزیل با آمریکای میزبان بازی داشت. اون بازی دروازه‌بان آمریکا (فکر کنم اسمش میولا بود یا یه همچین چیزی) ستاره بازه بود و خیلی موقعیت‌ها رو گرفت ولی بالاخره یه گل هم خورد تا برزیل برسه به بازی هیجان انگیز با هلند. هلندی که رونالد کومان داشت و فرانک ریکارد و  دنیس برگ‌کمپ. برزیل اول ۲-۰ جلو افتاد ولی خیلی زود دو گل هم خورد و بازی ۲-۲ شد. ولی اواخر بازی گل برانکو (که اون بازی به جای لئوناردوی محروم بازی کرد) از روی ضربه آزاد (اینجا ببینید) برزیل رو به نیمه‌نهایی برد. اون بازی شاید حتی از فینال هم برام خاطره‌انگیزتر بود، پوستر رقص ۳ نفره به‌به‌تو – روماریو – مازینیو چند سال به دیوار اتاقم چسبیده بود. حتی تیتر یه روزنامه ورزشی هم یادمه که فردای بازی نوشته بود «برزیل نزدیک بود به خودش ببازد». بازی نیمه‌نهایی هم که با سوئد بود. و بعد از اون هم که فینال برزیل – ایتالیا و ۱۲۰ دقیقه‌ای که ایتالیا دفاع می‌کرد و داستان پنالتی خراب کردن روبرتو باجوی دوست داشتنی و قهرمانی برزیل (های‌لایت‌های فینال)

احتمالا آرژانتینی‌ها تنها جیزی که از اون جام به یاد میارن داستان محرومیت مارادونا هست ولی خوب یادمه که اون زمان این موضوع اهمیت زیادی برام نداشت. چون به هر حال اون آرژانتین مثل سال‌های بعد و همین امسال توان قهرمانی نداشت اصلا :))

یه اتفاق هیجان‌انگیز دیگه اون جام هم بازی آلمان – بلغارستان بود (این قسمت رو نوشت داره به میثم). آلمان که طبق معمول همه جام‌ها با قرعه خوب تا یک چهارم بالا اومده خورده بود به بلغارستان. طبیعتا کسی انتظار نداشت که بلغار بتونه آلمان رو ببره بخصوص بعد از اینکه آلمان جلو هم افتاد. ولی در عرض ۵ دقیقه ورق برگشت و با دو تا گلی که آقا استویچکف و یوردان لچکف (با اون کله کچل) زدن، آلمان مغرور دست از پا درازتر به خونه برگشت.

اون جام یه کشته هم داد. اسکوبار کلمبیایی که یه گل به خودی زده بود بعد از اینکه به کلمبیا برگشت کشته شد.

از تیم ۹۴ برزیل الان فقط یک نفر باقی مونده. دونگا که اون زمان کاپیتان بود و الان می خواد به عنوان سرمربی جام رو بگیره. رقیب اصلی هم به نظر اسپانیا باشه. انگلیسیا هم شاید از جام‌های قبلی بهتر باشن ولی دیگه باید حد و حدود خودشون رو بدونن، رسیدن به یک چهارم هم موفقیت بزرگی برای اوناست. آرژانتینی‌ها هم طبق معمول قبل از شروع جام خیلی پر سر وصدا هستن. دور گروهی هم معمولا یه گرد و خاکی به پا می‌کنن ولی خوب آخرش به اولین تیم درجه یکی که بخورن حذف می‌شن و زیاد نباید نگران آرژانتین بود (البته ضمن ابراز ارادت به مسی). البته جالبی آرژانتینی‌ها اینه که حذف هم که می‌شن می‌گن حالا قهرمان نشدیم ولی مارادونا که از پله بهتره :) و همیشه هم یک سری پشت پرده‌ها وجود داره که از نظر اونا نمی‌خواد بذاره ارژانتین قهرمان بشه (یه چیز تو مایه‌های حرفای امیر قلعه‌نویی) . ایتالیا و آلمان رو هم که زیاد نباید جدی گرفت.