به کام اروپاییها
پریروز برزیل حذف شد و دیروز آرژانتین تا امسال هم خواب فینال برزیل – آرژانتین تعبیر نشود. هر چقدر که حذف آرژانتین برایم غیر قابل پیشبینی و ناراحت کننده نبود اما حذف برزیل غیرمنتظره و تاسفبار بود. برزیلی که از بچگی عاشقش بودم. آن نیمه دوم لعنتی همه آرزوها را به باد داد. بعد از آن نیمه اولی که برزیل خیلی راحت بازی کرد و مسلط بر حریف نشان داد جوری که حتی از همان نیمه اول میشد ناامیدی از تغییر نتیجه را در چهره سرمربی و بازیکنان هلند دید اما حماقت ملو با آن گل به خودی و آن اخراج احمقانه توانست یک نیمه دوم فاجعهبار رقم بزند. حالا تنها باید منتظر ۴ سال دیگر ماند و منتظر جام جهانی در برزیل. ۴ سال دیگر برزیل نه تنها باید این جام و جام کابوسوار ۲۰۰۶ را جبران کند بلکه باید خاطره جام ۱۹۵۰ و قهرمان نشدن در خانه را هم از ذهنها پاک کند.
اما آرژانتینی که طبق معمول این سالها در مرحله گروهی مدعی اول است. بله فقط در مرحله گروهی. ۴ سال پیش هم در یکی از همین چندین وبلاگم نوشته بودم که آرژانتین خیلی سریع در مرحله حذفی در برابر یک تیم بزرگ کم میآورد و حذف میشود. ۹۴ در یک هشتم از رومانی باختند که حتی تیم بزرگی هم نبود. در ۹۸ هر چند که انگلیس را در پنالتیها بردند اما بلافاصله از هلند باختند و به خانه برگشتند. در ۲۰۰۲ هم با کلی سر و صدا جام را شروع کردند ولی خوب این بار تیم بزرگ هم گروهشان بود پس از گروهشان هم صعود نکردند. ۲۰۰۶ هم که از آلمان میزبان باختند. امسال هم پر ادعاتر از همیشه آمده بودند. آخر اسطورهشان شده بود سرمربی تیمشان. و چه چیزی برای آنها جذاب تر از همین که مارادونایشان که هر وقت رقابت برزیل و آرژانتین مطرح میشود میخواهند با القای برتری او نسبت به پله دل خوش کنکی برای خود پیدا کنند سرمربیشان باشد و با او قهرمان شوند. ولی باخت تحقیرآمیز دیروز ثابت کرد با هوچی گری و سر و صدا کردن آدمی مثل مارادونا جامی به تیمی نمیدهند و البته باز هم ثابت کرد که با بردن تیمهای درجه دو و سه (هر چقدر هم که این بردها مقتدرانه باشد) به هیچ تیمی جام نمیدهند.
حالا نیمهنهایی ۳ تیم اروپایی دارد و یک اروگوئه. برای من که جام جهانی عملا با حذف برزیل تمام شده. ولی میشود این نیمهنهایی را مثل یک یورو نگاه کرد. حداقل بین این ۴ تا یک اسپانیا هست که دوست داشتنی باشد و سایهای از بارسلونا. هر چند که مربی مادریدیشان تا توانسته آن فوتبال پر شور یورو ۲۰۰۸ را از تیم گرفته ولی بازهم نمیشود از ژاوی و اینیستا و پویول و ویا و پدرو گذشت. حالا دوست دارم اینها قهرمان شوند.
میبینم که از اقتدار آلمان چیزی نگفتی پسرم ! خودتم خوب میدونی که این اسپانیا ، اون اسپانیا نیست ولی به هر حال امیدوارم برات :) + این جام ثابت کرد که با لج بازی (هم دونگا هم مارادونا) و کنار گذاشتن بازیکنان موفق نمیشه غلطی کرد. شاید اگه برزیل رونالدینهو یا آرژانتین ریکلمه و زانتی رو داشت این طور تحقیر نمی شدن
خوب تو از اقتدار آلمان نوشتی دیگه. من دیگه نمینویسم :)) اون روز به خودتم گفتم حداقل از ۲۰۰۶ به این طرف آلمان دیگه برام اون آلمان نفرت انگیز نیست.
ولی در مورد حذف آرژانتین و برزیل اصلا موافق نیستم. در مورد آرژانتین تقریبا توضیح دادم. اونا تو این سالا همیشه از تیمای بزرگ باختن و مهمتر از اون امسال مربی داشتن به اسم مارادونا. اینا به نظرم خیلی اساسیتر از بودن و نبودن ریکلمه و زانتی و بقیه است.
در مورد بزیل هم درسته خودمم از بودن رونالدینیو خوشحالتر میشدم ولی اون نیمه دوم لعنتی اونقدر افتضاح بود که بود و نبود رونالدینیو تاثیرگذار باشه. اگه بازی با همون روال نیمه اول پیش می رفت حتی ۱ درصد امکان نداشت هلند بتونه جبران کنه. ولی نیمه دوم واقعا نمیدونم چی سر تیم اومد. شاید اون گل به خودی و اخراج شایدم چیز دیگه