اولین یوروکاپی که درست و حسابی دنبال کردم Euro 96 بود. قبل از اون رو یاد ندارم. سال 88 که حدود ۳ سال بیشتر نداشتم و 92 هم فکر نکنم که پخش مستقیم داشت یا اگه داشت من تعقیب نکرده بودم.

منی که طرفدار برزیل بودم و هستم، مجبورم تو هر یوروکاپی در غیاب تیم محبوب، طرف یک تیمی غش کنم. ۹۶ هم برای من سال انگلیس میزبان بود.(کلا با میزبان‌های یورو رابطه خوبی داریم ما. 2000 هم طرفدار هلند بودم و 04 پرتغال) یادش به خیر پل گاسکوین یه طرف و بقیه انگلیس یه طرف. نمی‌دونم کوین کیگان بود یا یکی دیگه که می‌گفت جنازه گاسکوین رو تو زمین به هر بازیکن دیگه‌ای ترجیح می‌دم. آلن شیرر هم بود و تری ونه‌بلز هم مربی.

خلاصه ما بودیم و انگلیس و نفرت آن زمانمان از آلمان. عدل هم زد و نیمه‌نهایی این دو تا خوردند به هم. القصه رسیدن بازی به پنالتی همان و پنالتی زدن ساوت‌گیت همان و حذف انگلیس همان.

انگلیس که حذف شد ما هم شدیم طرفدار چک در بازی فینال (چک اون دوره شگفتی‌ساز بازی‌ها بود. همون دور اول که ایتالیا رو زد کلی شاد کرده بود ما رو) حالا فکر کنید که چه حرصی داشت که فینال رو هم از همون آلمان باختیم، اونم با گل طلایی و اونم وقتی با کلی از بچه‌های طرفدار آلمان کری داشتیم. اون زمان هر روز سر کوچه با بچه‌های همسایه بحث فوتبال‌های شب قبل براه بود. کلی هم واسه خودمون اصطلاحات و القاب داشتیم. همین «سگ آلمان» لقبی بود که به برتی فوگتس داده بودیم به خاطر اخلاق سگی‌اش. به هر حال آلمان اون دوره با بازی‌های مکارانه خودش جام رو از ندود و دوستان گرفت و ما رو در غم و اندوه و اینا فرو برد.

از اون بازی‌های خاطره‌انگیز که بگذریم، امسال هر کاری کردم نتونستم طرفدار یکی از دو میزبان بشم. نتیجه اینکه باز هم به عشق فیل بزرگ، پرتغال محبوب این دوره ماست. پس برید کنار که ما اومدیم جامو ببریم. البته اگه دوباره یونان به پست ما نخوره.

شوکر رو که یادتون هست؟